wrapper

Φίλες και φίλοι γεια σας!

Με την ολοκλήρωση του πρώτου γύρου της Α1 ερασιτεχνικής κατηγορίας (+ το ένα ματς του δευτέρου) τα πράγματα όσον αφορά την αγωνιστική δυναμικότητα των ομάδων δείχνουν να ξεκαθαρίζουν σιγά σιγά.

Σήμερα λοιπόν θα κάνουμε ένα μικρό «ξεψάχνισμα» στα πεπραγμένα της κατηγορίας βάσει αυτών που έχουμε δει μέχρι τώρα.

Η μάχη της κορυφής μαίνεται -όπως αναμενότανε- μεταξύ Μακεδονικού (36β) και Θερμαϊκού Θέρμης (38β). Με τη διαφορά να βρίσκεται πλέον στους δύο πόντους, το κυνήγι του τίτλου (και της ανόδου) φαντάζει συναρπαστικό σε κάθε ποδοσφαιρόφιλο.

Ο μεν Μακεδονικός ξεκίνησε αλλάζοντας σημαντικά το ρόστερ του, ενώ προσέλαβε έναν εγνωσμένης αξίας προπονητή μεσούσης της περιόδου και θεωρώ ότι θα έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε με ποιόν τρόπο θα δουλέψει ο Θούλης Γιαμουρίδης. Ένα ερώτημα είναι αν θα «πατήσει» στα του προκατόχου του ή θα προσπαθήσει να περάσει τη δική του φιλοσοφία. Ένα άλλο είναι πως θα αποδώσει αυτό το εγχείρημα. Πάντως στο ματς κόντρα στον ΠΟ Μαλακοπής οι Νεαπολίτες καθάρισαν με 0-2, περιορίζοντας τον αντίπαλό τους σημαντικά.

Η Θέρμη είναι μια ομάδα θα έλεγα πιο «σταθερή», με αρκετούς ποδοσφαιριστές που παίζουν χρόνια μαζί και έναν ικανότατο προπονητή όπως ο Γιάννης Παγώνης. Μπορεί να μην έχουν την οικονομική επιφάνεια ή τη λάμψη των συνδιεκδικητών τους, μα έχουν τον τρόπο να πρωταγωνιστούνε τα τελευταία χρόνια. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Μακεδονικός είναι μια καλογυαλισμένη Porsche Cayenne, ωστόσο ο Θερμαϊκός είναι το στρατιωτικό Hummer (Humvee), όχι τόσο ελκυστικό σε εμφάνιση, αλλά σε θέση να ισοπεδώσει κάθε εμπόδιο στο διάβα του.

Στην τρίτη θέση με 30 βαθμούς βρίσκεται η ευχάριστη έκπληξη του φετινού πρωταθλήματος, ΠΟ Μαλακοπής Πυλαίας. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τη συνταγή του κ. Βλάχου, αλλά σίγουρα αποδεικνύεται εξαιρετικός καπετάνιος φέτος, αφού έχει δημιουργήσει ένα σκληροτράχηλο σύνολο που μάλιστα παίρνει και τα αποτελέσματα.

Την πεντάδα κλείνουν οι Ποσειδώνας Μηχανιώνας (29β) και Παύλος Μελάς (28β). Οι «ψαράδες» έριξαν χρήμα το καλοκαίρι, πήραν παίκτες εγνωσμένης αξίας και δικαίως μπορούν να κοιτάνε ψηλά. Όσον αφορά τους Σταυρουπολίτες, η δουλειά του Γιώργου Τσουκαλίδη φαίνεται να αποδίδει σιγά σιγά καρπούς, κάνοντας επιτέλους τον «στρατηγό» να θυμίζει την ομάδα που θέλουν να βλέπουν οι φίλαθλοί του, ειδικά μετά την περσινή αποτυχία της εισόδου στα play-off.

Όπως καταλαβαίνετε, οι θέσεις 3-5 απέχουν μόλις δυο πόντους, ενώ και κάτω από την πεντάδα οι βαθμολογικές διαφορές είναι αρκετά μικρές, φανερώνοντας έτσι τη φετινή ανταγωνιστικότητα της λίγκας.

Αυτοί που ακολουθούν λοιπόν είναι οι:

Ολυμπιακός Κυμίνων (26β): Εδώ έχουμε ακόμη μια περίπτωση που τα φράγκα δεν λείψανε, όμως τα αποτελέσματα δεν ήταν αυτά που έπρεπε. Αν και στα τελευταία παιχνίδια ο Ολυμπιακός παρουσιάστηκε βελτιωμένος δείχνοντας να ψιλοπαίρνει μπρος, η αλήθεια είναι ότι η απόδοσή του έχει αρκετά σκαμπανεβάσματα, καθιστώντας τον αρκετά απρόβλεπτο.

Αχιλλέας Τριανδρίας (25β): Το συγκρότημα του Κώστα Γαλτσίδη νομίζω αδικείται αν το χαρακτηρίσουμε απλά «αξιόμαχο». Η δουλειά που γίνεται εκεί είναι σε αρκετά καλό επίπεδο και αν οι ιθύνοντες φροντίσουν για κάνα-δυο πραγματάκια ακόμα, ο Αχιλλέας μπορεί να ανεβάσει σχετικά άμεσα το level του.

Νίκη Μεσημερίου (24β): Ας αρχίσουμε από τα δεδομένα, δηλαδή ότι η φετινή πορεία δεν είναι μέχρι στιγμής αντίστοιχη της περσινής, παρά την σημαντική μεταγραφική ενίσχυση το καλοκαίρι. Αν και τα αρχικά αποτελέσματα ήταν ανεπιτυχή, οι διοικούντες έδειξαν εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του Αστέριου Θέμελη και αυτός φαίνεται να τους δικαιώνει, αφού η Νίκη βρήκε τα πατήματά της και βρίσκεται σε ανοδική τροχιά. Παρ’ όλα αυτά –όπως έγραφα και πέρσι- πιστεύω ότι χρειάζεται έναν σέντερ φορ που να βάζει τη μπάλα στα δίχτυα. Πέρσι θεωρητικά είχε τρεις, αλλά σε μια από τις καλύτερες τότε επιθέσεις κανείς τους δεν βρέθηκε στη λίστα των σκόρερ, όταν οι όγδοοι του σχετικού πίνακα μετρούσαν οκτώ τέρματα. Φέτος έχει τον Nikollara που είναι καλός στο γκολ, αλλά τις φορές που τον παρακολούθησα αγωνιζότανε ως εξτρέμ, ενώ πήρε και τον Καζάνα, ο οποίος είναι αρκετά καλός, όμως είχε να παίξει ποδόσφαιρο δύο ολόκληρα χρόνια. Τακτικά είναι από τα αρτιότερα σύνολα που έχω παρακολουθήσει και μπορώ να πω ότι αρκετά από τα ματς που έκανε πρέπει να διδάσκονται σε σχετικά σεμινάρια, ωστόσο αν είχε έναν «φονιά» μπροστά θα βλέπαμε μια φοβερή ομάδα.

Ομόνοια Σίνδου (24β): Η Ομόνοια πήρε πέρσι την άνοδο, άλλαξε προπονητή, άλλαξε κάποια πρόσωπα ξεκίνησε καλά, αλλά στην πορεία έδειξε να βαδίζει με δυο αριστερά παπούτσια. Παρά το γεγονός αυτό, από την 14η αγωνιστική παρουσιάζεται σαφέστατα βελτιωμένη έχοντας 11 πόντους σε 5 ματς, ενώ στην εκτός έδρας νίκη επί της ΑΕ Φαλήρου (0-2) απέδωσε πολύ όμορφο ποδόσφαιρο.

Ηρακλής Αμπελοκήπων (23β): Εδώ είναι που τραβάνε όλοι τα μαλλιά τους από ένα συγκρότημα που πέρσι συμμετείχε στη Γ’ Εθνική. Σταθερό οικονομικά σωματείο, καλές μονάδες, ωραίος αγωνιστικός χώρος για να δείξουνε πράγματα, όμως η ομάδα δεν τραβάει. Εν τω μεταξύ το χειρότερο είναι ότι πριν καν ξεκινήσει η χρονιά, λόγω ονόματος ο Ηρακλής προκαλούσε «δέος», ενώ πλέον έχει δώσει δικαίωμα στον καθένα να πιστεύει ότι μπορεί να του πάρει –και να το πράττει κιόλας- το αποτέλεσμα. Αυτονόητο βέβαια ότι οι κουβέντες για άνοδο και επιστροφή του συλλόγου εκεί όπου ανήκει κόπηκαν μαχαίρι σύντομα.

ΑΕ Φαλήρου (21β): Μια περίπτωση που «φωνάζει» ότι άλλο η Α’ κατηγορία και άλλο η Α1. Βέβαια για να μην τους αδικήσω, οι άνθρωποι κράτησαν όλο τον περσινό κορμό τους που περιλαμβάνει Αναστασιάδη, Κυπριανού, Φιλιππίδη, Μπλιθικιώτη, Ταξίδη και Φαρμάκη, ενισχυόμενοι παράλληλα τόσο με παίκτες εγνωσμένης αξίας (Καραπατσακίδης, Μανώλη), όσο και με κάποιους που δεν ήταν τόσο «φίρμες», αλλά αποδείχθηκαν λίρα εκατό (Palla, Τσάμης). Οι μισοί από τους προαναφερθέντες είτε αντιμετώπισαν σε κομβικά χρονικά σημεία τραυματισμούς, είτε αντιμετωπίζουν μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι αράδες, κάτι που στοίχισε βαθμούς σε αρκετές των περιπτώσεων, ενώ δυστυχώς για το Φάληρο δεν υπάρχει το υπέρογκο μπάτζετ που σου δίνει την πολυτέλεια να έχεις πρωτοκλασάτους στον πάγκο. Από ‘κει και πέρα πιστεύω πως θα πρέπει να αποκτηθεί τουλάχιστον ένας επιθετικός από πρώτο ράφι με τεχνικά χαρακτηριστικά που θα τον βοηθήσουν να πλαισιώσει ιδανικά τον Φαρμάκη, όπως επίσης και ένα πολύ καλός δημιουργικός μέσος.

Ποσειδώνας Καλαμαριάς (18β): Ακόμη ένας που ανέβηκε πέρσι και τα βρίσκει λίγο σκούρα. Κατόρθωσε μεν να κλείσει τις υποχρεώσεις του με την ηρωική εκτός έδρας ισοπαλία κόντρα στον Θερμαϊκό Θέρμης και την εντός έδρας πεντάρα επί της Αστραπής Μεσαίου, αλλά θα πρέπει να προσπαθήσει περισσότερο αν δεν θέλει να μπει σε περιπέτειες.

Οδυσσέας Κορδελιού (18β): Ο ένας underachiever της κατηγορίας με σχεδόν απελπιστική για τα δεδομένα του συγκομιδή βαθμών. Επίσης κινδυνεύει να μπει σε περιπέτειες που δε συνάδουν με την ιστορία του.

ΠΑΟΚ Κυμίνων Μαλγάρων (17β): Πρέπει να ομολογήσω ότι σε κάποια παιχνίδια που τον είδα, ο ΠΑΟΚ δεν έδειξε άσχημο πρόσωπο. Τουναντίον μου έδωσε την εικόνα μιας ομάδας που έχει ορθολογιστική βάση στον αγωνιστικό χώρο, πάραυτα τα αποτελέσματα δεν έχουν έρθει και ο κίνδυνος υποβιβασμού φαντάζει κάτι παραπάνω από ορατός.

Κεραυνός Αγγελοχωρίου (16β): Εδώ κι αν μοιάζουν σκούρα τα πράγματα. Μετά τη λύση της συνεργασίας με τον Βασίλη Κοντοθεοδώρου, ο Κεραυνός παραπαίει, ενώ πολύ σημαντικό ρόλο παίζει το γεγονός ότι φέτος δεν διαθέτει δικό του γήπεδο, άρα και χώρο για να προπονείται όπως πρέπει η αντρική ομάδα.

Ιάσων Αυγής (15β): Ο άλλος underachiever. Πέρσι καθάρισε τη μπουγάδα σχετικά εύκολα μέσω της διαδικασίας των play-off, ωστόσο φέτος ζορίζεται περισσότερο. Γενικά η κατάσταση με τις ομάδες που προέρχονται από χωριά είναι ιδιαίτερη και δύσκολη για πολλούς λόγους, αλλά νομίζω ότι και ο πιο απαισιόδοξος φίλος του Ιάσονα δεν θα περίμενε αυτό που βλέπουμε τώρα.

Αστραπή Μεσαίου (2β): Μετά την αποχώρηση της διοίκησης Τσολακίδη και εκεί που η Αστραπή βαρούσε διάλυση, η πρωτοβουλία κάποιων ανθρώπων πήγε να σώσει προς στιγμήν την κατάσταση, αλλά δεν είναι εύκολο να κρατάς σωματείο στην Α1 κατηγορία μόνο με το φιλότιμο, γιατί όπως αποδεικνύεται καταντάς σάκος του μποξ. Ότι και να λέμε, το Μεσαίο αποτελεί το πρώτο φαβορί για τον απευθείας υποβιβασμό. Highlight μέχρι τώρα η ανέλπιστη εντός έδρας ισοπαλία με την Νίκη Μεσημερίου (1-1).

Φτάνουμε (αισίως) στο τέλος του άρθρου και ήδη σας ακούω να ρωτάτε: «Μυλωνά, δεν έχει σήμερα καμιά καλή πληροφορία, κάτι λίγο πιπεράτο, κάτι από αυτές τις “τσόντες” που πετάς στα άρθρα σου;»

Δεν θα σας απογοητεύσω. Μεγάλη μερίδα του κόσμου παρακολουθεί τις ανωτέρω ομάδες στο χορτάρι και κάποιες φορές τις βλέπει να σέρνονται. Σε σύνολα που υπάρχει μια άλφα ποιότητα, το πράγμα κάπως «καμουφλάρεται» και η τραγική εικόνα ή το ανεπιτυχές αποτέλεσμα μεταφράζονται σε κακή ημέρα. Πίσω όμως από τις κλειστές πόρτες η αλήθεια είναι μία. Αυτές οι ομάδες είναι απροπόνητες και παίζουν μόνο με το «φιλότιμο», την «ψυχή» και το όποιο ταλέντο διαθέτουν. Βλέπω συλλόγους Β’ και Γ’ ερασιτεχνικής να διαμαρτύρονται για τη μη παρουσία των ποδοσφαιριστών στις προπονήσεις και για το ότι έρχονται να δουλέψουν έξι και εφτά άτομα. Παιδιά, ετοιμαστείτε να πέσετε κάτω από τα γέλια, γιατί σχεδόν το ίδιο γίνεται με παραπάνω από τις μισές που προαναφέραμε!

Κλείνοντας, θέλω να παρακαλέσω να μην πεταχτεί κανένας «εξυπνάκιας» είτε ιντερνετικά, είτε επί προσωπικού και μου ζητήσει να του μαρτυρήσω σε ποιες ομάδες αναφέρομαι, είπαμε, προστατεύουμε το προϊόν!

Μέχρι την επόμενη φορά …πηγαίνετε και καμιά προπόνηση!

Ηλίας Μυλωνάς

E-mail Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Προσθήκη σχολίου

Σχετικά Άρθρα