wrapper

Φίλες και φίλοι γεια σας!

Σήμερα θα ασχοληθούμε επισταμένα με το σύνολο (για να μην γράψω καφενείο) που θέλει να ονομάζεται Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας.

Στα περίπου πέντε χρόνια ενασχόλησής μου με τον χώρο έχω δει, έχω ακούσει και έχω καταγράψει πολλά γεγονότα, μα πλέον νομίζω ήρθε η ώρα να διοχετεύσω ένα μέρος αυτής της γνώσης  και να αναλύσω με επιχειρήματα τα μελανά σημεία της Ένωσης, κάτι που με τρώει εδώ και πολύ καιρό, καθώς θεωρώ ότι ο κόμπος έφτασε πλέον στο χτένι.

Όταν διοικείς την μεγαλύτερη ένωση της χώρας, τότε είσαι διπλά υποχρεωμένος όχι μόνο να προστατέψεις το προϊόν, αλλά να το αναβαθμίσεις κιόλας, κάνοντάς το ακόμη πιο ελκυστικό, πράγμα που δεν μπορεί να συμβεί όταν το συμβούλιο σου αποτελείται ως επί το πλείστον από ανθρώπους που πράττουν βάσει προσωπικών, οικονομικών ή πολιτικών συμφερόντων.

Βέβαια από την άλλη πλευρά, υπάρχουν σύλλογοι που τους συμφέρει να διαιωνίζεται αυτή η κατάσταση, για ευνόητους λόγους. Ο ραγιαδισμός του Ελληνάρα έκανε άλλωστε πάλι  αισθητή την παρουσία του, αφού είδαμε στο προσεχές παρελθόν κάποια σωματεία να γίνονται «μαϊντανοί», στέλνοντας σε αθλητικά μέσα συγχαρητήριες ανακοινώσεις για την εκλογή του Βαγγέλη Γραμμένου στη θέση του προέδρου της ΕΠΟ, εξευτελίζοντας την όποια ιστορία τους και ευελπιστώντας ίσως ότι θα κερδίσουν κάτι από αυτό το δημόσιο γλείψιμο.

Πάμε λοιπόν να δούμε τις «μαύρες τρύπες» του μέχρι πρότινος προέδρου της Ένωσης (και του υπόλοιπου διοικητικού συμβουλίου) μετά από 13 χρόνια ως επικεφαλής της.

1. Η κάρτα υγείας ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή

Για να ξεκαθαρίσουμε εξ αρχής κάποια πράγματα, το σχέδιο με την κάρτα υγείας ξεκίνησε το 2005 από την ΕΠΟ και επειδή Ελλάδα είσαι και πολλοί θέλησαν να αρμέξουν την αγελάδα, η ΕΠΟ όχι μόνο βρέθηκε ζημιωμένη κατά 29 εκατομμύρια ευρώ(!), αλλά 31 πρόσωπα από τους κόλπους της οδηγήθηκαν στα δικαστήρια με κατηγορίες σε βαθμό κακουργήματος.

Παρά τα ανωτέρω, η Ένωση θα μπορούσε να δράσει αυτόνομα και να λύσει το πρόβλημα όσον αφορά τον τομέα ευθύνης της (τα σωματεία που ανήκουν σε αυτή), βγαίνοντας μάλιστα πρώτος μάγκας αν απλά έκανε τα αυτονόητα.

Θα μπορούσε να κάνει μια έρευνα ανάμεσα στα σύγχρονα ιατρικά κέντρα υγείας, να καταλήξει στα καλύτερα εξ αυτών και να κάτσει στο τραπέζι να διαπραγματευτεί μια συμφωνία, η οποία θα καλύπτει τον ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή.

Έτσι, έναντι συγκεκριμένου (μικρού) ποσού ο κάθε αθλητής θα ήταν ασφαλισμένος για τυχόν τραυματισμούς, έχοντας λύσει ένα μεγάλο πρόβλημα που απασχολεί κάθε ποδοσφαιριστή, την υγεία του.

Κατανοώ ότι καθότι ερασιτέχνες, πολλοί έχουν δουλειά με ασφάλεια, ωστόσο υπάρχουν και οι υπόλοιποι (φοιτητές, άνεργοι, άτομα που ανήκουν σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες) που δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά το βάρος μιας απλής εξέτασης, πόσο μάλλον δε μιας χειρουργικής επέμβασης για παράδειγμα.

Οπότε τι γίνεται; Βγαίνει η Ένωση και λέει στους συλλόγους: «Μάγκες έχω έρθει σε συμφωνία με το τάδε ιατρικό κέντρο και σας δίνω την επιλογή να ασφαλίσετε τους αθλητές σας με το χ ποσό ανά κεφάλι». Απλά και όμορφα.

Τώρα μην πεταχτεί κανένας μαλάκας και πει «Πάλι τα σωματεία πρέπει να πληρώσουν;». Ναι, τα σωματεία πρέπει να πληρώσουν, διότι ένα σωματείο είναι σαν επιχείρηση και κάθε σοβαρή επιχείρηση που σέβεται τον εαυτό της οφείλει να έχει ασφαλισμένους τους υπαλλήλους της. Ειδικά όταν αυτοί δεν αμείβονται με εκατομμύρια όπως οι επαγγελματίες.

Άλλωστε υπάρχουν κάποιες ομάδες (μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού) που έχουν προνοήσει για την ομαδική ασφάλεια των αθλητών τους και πιστέψτε με το ποσό που δαπανείται για αυτό το σκοπό σε ετήσια βάση είναι αστείο. Στην τελική αν δεν μπορείς να πράξεις τα βασικά μην αναλαμβάνεις ένα τέτοιο εγχείρημα. Έχει βρωμίσει ο τόπος από κρυφομωροπαλαβοφιλόδοξους που έχουν το βίτσιο να φέρουν τον τίτλο του προέδρου. Στην Ελλάδα αν φωνάξεις «πρόεδρε» θα γυρίσουν τα κεφάλια της μισής χώρας.

Σημαντική λεπτομέρεια: Η Ένωση θεωρητικά «τρέχει» για 32η συνεχή χρονιά το πρόγραμμα ιατρικής περίθαλψης ερασιτεχνών ποδοσφαιριστών, όπως το ονομάζει. Το γιατί λέω θεωρητικά θα το καταλάβετε παρακάτω.

Η διαδικασία που ακολουθείται σε περίπτωση τραυματισμού είναι η εξής:

α) Αναγράφεται από τον διαιτητή στο φύλλο αγώνα ότι ο παίκτης υπέστη τραυματισμό (υποχρεωτικό για να κινηθούν οι υπόλοιπες διαδικασίες)

β) Με το συγκεκριμένο φύλλο αγώνα, ο ίδιος ο ποδοσφαιριστής ή συγγενικό του πρόσωπο ή εκπρόσωπος της ομάδας πάει στα γραφεία της ΕΠΣ Μακεδονίας, απευθύνεται στους ανθρώπους της γραμματείας και εκείνοι καλούν την ορθοπεδικό κα. Τσακίρη για να του κλείσουν ένα ραντεβού για εξέταση.

γ) Κατόπιν της εξέτασης εάν ο ποδοσφαιριστής χρίζει φυσιοθεραπειών, τις καλύπτει η ΕΠΣ Μακεδονίας δια του συμβαλλόμενου αυτής φυσιοθεραπευτή κ. Κερμανίδη. Εάν ο παίκτης επιβάλλεται να κάνει κάποιες εξετάσεις (π.χ. αξονική ή μαγνητική τομογραφία κτλ.) κι αυτές τις καλύπτει η Ένωση (τουλάχιστον μέχρι και πέρσι για φέτος δεν υπάρχει ακόμα κάτι δεδομένο) δια του συμβεβλημένου με αυτήν διαγνωστικό κέντρο "Πλάτων".

δ)  Σε περίπτωση που ο ποδοσφαιριστής χρίζει επέμβασης (π.χ. σπάσιμο χεριών, ποδιών, αυχένα, πλευρών ή ρήξη χιαστού, μακροχρόνιες νοσηλείες κτλ.) η ΕΠΣΜ δεν έχει βρει ακόμα τον τρόπο να του καλύψει τα έξοδα και ως εκ τούτου πληρώνονται από τον ίδιο, εκτός αν φιλοτιμηθεί η ομάδα.

Κοινώς αν χρειαστείς μια απλή εξέταση ή τίποτα χειρομαλάξεις είσαι ΟΚ, αλλά αν ο μη γένοιτο πάθεις κάτι πιο σοβαρό μάλλον την γάμησες.

Κι άλλη σημαντική λεπτομέρεια: Τις τελευταίες μέρες συζητιέται το ζήτημα περί «Ταμείου Αρωγής Ερασιτεχνών Ποδοσφαιριστών», με το ποσό που αντιστοιχεί σε κάθε σωματείο να ανέρχεται στα 150 ευρώ ανά χρόνο. Μακάρι να μπορέσει να υλοποιηθεί τελικά το σχέδιο, αλλά επειδή «ΕΠΣΜ είσαι», ας κρατήσουμε μικρό καλάθι.

2. Η τράπεζα αιμοδοσίας ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή

Εδώ κι αν είναι να τραβάει κανείς τις κωλότριχές του. Βλέπουμε ακόμη και μικρούς συλλόγους (πολιτιστικούς, χορευτικούς κλπ) να έχουν οργανωθεί στο συγκεκριμένο κομμάτι και να συνεισφέρουν στην κοινωνία και στον συνάνθρωπό τους με τακτικές αιμοδοσίες.

Βέβαια για την Ένωση μάλλον κάτι τέτοιο φαντάζει σαν εξωπραγματικό κατόρθωμα, αφού έπρεπε να περάσουν δεκατρία γαμημένα χρόνια και να φτάσουμε στο 2017 για να πραγματοποιήσει την πρώτη της αιμοδοσία, η οποία παρεμπιπτόντως δεν διαφημίστηκε όπως και όσο θα έπρεπε, με αποτέλεσμα η συμμετοχή να μην είναι ανάλογη της δυναμικότητάς της.

Κανονικά, αν οι άνθρωποι είχαν σχέδιο και οργάνωση θα μπορούσαν να καλυφθούν οι ανάγκες όχι μόνο των ποδοσφαιριστών, αλλά να υπάρξει μια ευρύτερη προσφορά εκεί που υπάρχει πραγματική ανάγκη, καθώς άπειρες φορές η μετάγγιση αίματος κρίνει το βήμα μεταξύ ζωής ή θανάτου. Χώρια που με αυτό τον τρόπο θα έδειχνε το φιλανθρωπικό της πρόσωπο, κάνοντας τον κόσμο να παραμιλάει και την κοινή γνώμη να επαινέσει μια τέτοια πρωτοβουλία.

Τα ξαναλέμε σύντομα με το δεύτερο μέρος!

Ηλίας Μυλωνάς

E-mail Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Προσθήκη σχολίου

Σχετικά Άρθρα